Δελτίο τύπουΔελτίο τύπου
“Μπλέ βαθύ σχεδόν μαύρο”
Θεατρική μεταφορά του ομότιτλου βιβλίου του ακαδημαικού πλέον Θανάση Βαλτινού από την Αθηνά Χατζηγιαννάκη
Απόσπασμα από το έργο: Λάθος άνθρωποι, λάθος κόσμος, λάθος λέξεις -και όλα αυτά τα συνειδητοποίησα σε μια ηλικία λάθος επίσης. Δηλαδή μεγάλη, θα προτιμούσα να ξέρω τρακόσιες λέξεις και να μου φτάνουν και να μπορώ να ζήσω με αυτές. Να μη χρειάζομαι άλλες. Γιατί τελικά η γλώσσα τι είναι; Μια ακλαβιά είναι και δεν σε λυτρώνει, ό,τι και να λένε, και τυραννιέσαι απλώς. Σαν τη θάλασσα που την έχουν κάνει και σύμβολο. Χτυπιέται που είναι κλεισμένη στις κοίτες της, και δεν μπορεί να τις ξεπεράσει, γιατί αν τις ξεπεράσει θα πλημμυρίσει τον κόσμο και θα χαθεί. Χτυπιέται και ύστερα αποκάνει και εμείς νομίζουμε ότι αυτό είναι γαλήνη, ενώ είναι η πιο βαθιά απελπισία. Γιατί μόνο μέσα στο σχήμα που της δίνουν οι κοίτες της μπορεί να υπάρχει, πράγμα που είναι επίσης σκλαβιά. Αλλά τώρα πρέπει να φύγω.
Το έργο είχε παρουσιαστεί αρχικά στο φυσικό χώρο του σπιτιού με σκηνοθεσία-ερμηνεία της Αθηνάς Xατζηγιαννάκη. Τώρα παρουσιάζεται και πάλι από την ίδια στο θέατρο Νέου Κόσμου με μια νέα σκηνοθετική ματιά, που εμπλέκει ωστόσο και πάλι τους θεατές με πρωτότυπο τρόπο και χαρακτηρίζεται σαν μαύρη κωμωδία. H ερμηνεία προχωρά επίσης σε βαθύτερο επίπεδο, αφού πρέπει να ανταποκριθεί στη νέα πρόκληση αλλαγής του χώρου.
Πρόκειται για ένα δωμάτιο που το σχήμα του και οι διαστάσεις υποβάλλουν μια αίσθηση η οποία το κάνει να ξεφεύγει απο τα όρια της αρχιτεκτονικής και να γλυστράει στη γλυπτική.
Ο κενός αυτός χώρος του εσωτερικού του δωματίου ιδωμένος σαν γλυπτό, φορτίζεται επιπλέον απο τα σχέδια παιδιών που μουτζουρώνουν ένα τοίχο, σαν προφητείες προς το μέλλον, ακόμα φορτίζεται απο τις σύγχρονες παρεμβάσεις σε έναν άλλο τοίχο, για τις ανάγκες του παρόντος, διατηρώντας ωστόσο το στοιχείο της έκπληξης, ενώ κρατάει σε άλλα σημεία του διάφορα αποτυπώματα που παραπέμπουν σε χρήσεις και ιστορίες του παρελθόντος.